پیام مدیرعامل به مناسبت حضور در نخستین نشست تخصصی «آب و معماری» در چارچوب برنامهٔ «آب، امنیت و توسعه»

بحران آب، مسأله آیندهٔ ایران است؛ و معماری باید بخشی از راه حل باشد، نه بخشی از صورت مسأله.

به نام خداوندی که ما را آفرید و آفرینش زندگی را به عهده خودمان گذاشت

خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: «وَ جَعَلْنا مِنَ الْماءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ» — هر چیز زنده‌ای را از آب آفریدیم. این یک حقیقت قرآنی است، اما در عین حال دقیق‌ترین توصیف علمی از جایگاه آب در زندگی بشر است.

با سلام و احترام خدمت صاحب‌نظران و فعالان حوزه آب و معماری

مسأله آب، امروز دیگر صرفاً یک موضوع زیست‌محیطی یا فنی نیست؛ آب با امنیت، توسعه، اقتصاد، محیط ‌زیست، سلامت جامعه و حتی شیوه زندگی ما پیوندی عمیق دارد. در ایران، این مسأله اهمیت مضاعف دارد؛ زیرا تاریخ و تمدن این سرزمین، اساساً در گفت‌وگو با آب شکل گرفته است. ایرانیان از هزاران سال پیش، در مواجهه با محدودیت منابع آب، به جای تسلیم شدن در برابر اقلیم، راهکار خلق کردند؛ از قنات و آب‌انبار گرفته تا باغ ایرانی، حوض، بادگیر و الگوهای معماری متناسب با اقلیم. در حقیقت، معماری ایرانی تنها بنا نمی‌ساخت؛ شیوه‌ای برای زیستن  سازگار با کمبود منابع آب و اقلیم خشک خلق می‌کرد.  امروز اما شرایط تغییر کرده است. رشد شهرنشینی، تغییر الگوی مصرف، فشار بر منابع زیرزمینی، خشکسالی‌های پی‌درپی و تغییرات اقلیمی، مقوله آب را به یکی از جدی‌ترین چالش‌های آینده ایران تبدیل کرده است. در چنین شرایطی، حوزه معماری نمی‌تواند نسبت به مسأله آب بی‌تفاوت باشد. به باور من، یکی از مهم‌ترین ضرورت‌های امروز، بازتعریف رابطه میان آب، معماری و شیوه زیست سازگار با آن است. ساختمانِ آینده نباید صرفاً مصرف‌کننده آب باشد؛ باید بتواند بخشی از چرخه آب را مدیریت کند. جمع‌آوری و استفاده از آب باران، بازچرخانی و تصفیه آب خاکستری، کاهش مصرف آب شرب در مصارف غیرضروری، استفاده از تجهیزات و فناوری‌های نوین و طراحی متناسب با اقلیم، باید از یک انتخاب تخصصی به بخشی از استانداردهای معماری و توسعه شهری تبدیل شود. این نگاه، صرفاً برای کاهش مصرف نیست؛ بلکه برای بازگرداندن آب به چرخه مصرف و تبدیل ساختمان از یک مصرف‌کننده منفعل به یک عنصر مسؤول در مدیریت منابع آب است.

از این منظر، نخستین نشست تخصصی «آب و معماری» در چارچوب برنامه «آب، امنیت و توسعه» می‌تواند نقطه آغاز یک گفت‌وگوی ضروری میان جامعه معماری، صنعت آب، مدیران شهری، دانشگاه وفعالان بخش اقتصادی و کارآفرینان کشور باشد؛ گفت‌وگویی برای این که دوباره بیندیشیم چگونه می‌توان میان توسعه، معماری، محیط‌زیست و محدودیت منابع آب تعادل ایجاد کرد. اگر در گذشته قنات و آب‌انبار نماد نبوغ ایرانی در مدیریت آب بودند، امروز فناوری‌های نوین، معماری هوشمند و بازچرخانی آب می‌توانند ادامه همان میراث باشند. بحران آب، بحران آینده ایران است؛ و معماری، اگر بخواهد نقش تعیین کننده در مدیریت آینده کم آب این اقلیم داشته باشد، باید بخشی از راه‌ حل این بحران باشد، نه بخشی از صورت مسأله. امروز بیش از هر زمان دیگری به هم‌افزایی دانش، فناوری و تجربه تاریخی ایران نیاز داریم؛ تا بتوانیم از آب نه فقط به عنوان یک منبع حیات بخش، بلکه به عنوان سرمایه‌ای برای امنیت، توسعه و تداوم تمدن ایرانی حفاظت کنیم. از برگزاری این نشست ارزشمند و ایجاد این فرصت برای گفت‌وگو میان دو حوزه مهم آب و معماری صمیمانه تشکر می‌کنم و امیدوارم این نشست، آغاز مسیرهایی عملی برای بازاندیشی در رابطه میان آب، معماری و سبک زندگی ایرانی باشد . سپاسگزارم.